Een stevige boterham
Als ik ’s middags veel tijd heb bij de lunch, dan hou ik ervan om mijn boterhammetjes uitgebreid te beleggen. Een stevige boterham met lekkere toespijs, een blaadje sla erbij, tomaatjes voor het sappige en een komkommer voor de bijt. Een dubbel en dik gesmeerde boterham die lekker kraakt bij de eerste hap.
Geen nood, het wordt hier geen foodblog, ook geen post met tips en tricks over hoe je de middagpauze efficiënt genoeg kan maken om uitgebreid te lunchen. Maar wel een tekst over hoe de metafoor van de sandwich wel heel erg passend is en beantwoordt aan een gevoel dat veel mensen ervaren. Misschien ook jij.
Zo voel je misschien dat er aan alle kanten aan je wordt getrokken. Je wil professioneel blijven presteren, collega’s ondersteunen, deadlines halen. Maar je hoofd zit vol met wat er thuis speelt – een ziek kind, een kraan die lekt, een agenda die overloopt. Je voelt je verscheurd tussen loyaliteit aan je job en de zorg die je thuis draagt. En soms voel je weinig ruimte om dat uit te spreken want je wil goed doen voor iedereen. Misschien zit je wel in een sandwichpositie op je werk. Als middenkader kan je soms geprangd zitten tussen de verwachtingen van je leidinggevende en de noden die je ziet bij je medewerkers. Je tracht met beide verwachtingen rekening te houden en krijgt zo het gevoel dat je voor niemand echt goed kan doen.
Als zorgen in lagen komt
Dan is er nog die andere laag in de sandwich. Als veertiger met twee puberzonen en ouders met steeds meer zorgnoden val ik hier helemaal in. Ook al is het wennen met de tieners, ze lijken me steeds minder nodig te hebben, maar weten we me toch te vinden – al was het maar om die ene sok te vinden, te begrijpen wat die leerkracht nu precies bedoelt met die opdracht of op een zeldzaam moment een luisterend oor te bieden. Maar ook bij mijn ouders zag ik het snel evolueren: kleine kwaaltjes werden grotere kwalen, bezorgdheden werd steeds meer zorg.
En ergens in het midden van die stevige boterham, daar zit ik. Evenwicht zoekend tussen al die verwachtingen, aftastend wie wat nodig heeft en wat ik hierin kan bieden.
Welkom in de sandwichgeneratie 😊.
Het is een generatie die vaak weinig ruimte krijgt om te ademen. Niet omdat ze niet wil zorgen – integendeel. Maar omdat het zorgen soms zo stilletjes binnensluipt dat je pas merkt hoe zwaar het is, wanneer je zelf begint te wankelen. Je voelt je schuldig als je even niets doet. Je hoofd zit vol to-do’s, je hart vol liefde, maar ook vol twijfel.
Tussen liefde, last en luisteren
Het is die twijfel die het vaak zo lastig maakt. Want goed doen voor iedereen, dat weet ik heus wel, dat gaat niet. Maar toch gaat een stemmetje in mij ernaar op zoek. Een stemmetje die steeds meer twijfelt. Zal ik op woensdagnamiddag toch maar thuis blijven bij de boys, of naar de supermarkt voor mijn ouders, of toch maar naar die ene yogales gaan die me zo goed doet? Of misschien kan ik wel alles combineren? Maar wacht, wanneer zal ik dan koken en moet ik ook niet nog dat ene verslag dringend afwerken?
Twijfels die in je hoofd en je hart sluipen, waardoor het moeilijk is om hier nog echt contact mee te maken. Want hoe weet je in al dat zorgen voor anderen nog wat jij echt wil? Hoe kan je nog onderscheid maken tussen wat goed is voor de ander en wat goed is voor? Want in een ideale wereld combineer je dat toch? Of niet?
Het maakt dat ik soms oprecht niet weet wat ik wil. Het gaat hierbij niet enkel over voor mezelf opkomen of eerlijk mijn mening durven geven. Als je zo gewoon bent om te luisteren naar anderen wordt het moeilijk om te luisteren naar jezelf. Het wordt een stemmetje dat heel erg stil is geworden, omdat je geleerd hebt om eerst te luisteren naar de anderen. Want dat doe je toch als goede ouder, zoon of dochter, vriend of vriendin, …? Of niet?
Mild middenin de drukt
Wat als je daar vandaag toch eens even bij zou stilstaan? Niet om alles op te lossen, maar om te erkennen wat er is, om eventjes te voelen. De vermoeidheid. De liefde. De frustratie. De warmte. De zorgen. Alles mag er zijn.
Die ‘alles’ begint bij de basis. Echt voelen, niet wat anderen nodig hebben, maar wat jij écht voelt, met al je zintuigen.
🌿 Zien
Kijk rustig om je heen. Wat zie je? Let op kleuren, vormen, licht en schaduw. Misschien valt je oog op iets kleins – een plant, een straal zonlicht, een detail dat je eerder niet opmerkte.
👂 Horen
Sluit eventueel je ogen. Wat hoor je? Geluiden dichtbij of ver weg? Misschien het tikken van een klok, stemmen in de verte, je eigen ademhaling. Laat de geluiden komen en gaan, zonder oordeel.
✋ Voelen
Breng je aandacht naar je huid. Wat voel je? De stof van je kleren, de stoel onder je, de temperatuur van de lucht. Misschien voel je ook iets van binnen – spanning, rust, tintelingen. Alles is welkom.
👃 Ruiken
Adem rustig in. Wat ruik je? Misschien iets subtiels – koffie, zeep, de geur van de ruimte. Laat het je zintuigen zachtjes wakker maken.
👅 Proeven
Is er een smaak in je mond? Misschien van een drankje, een maaltijd, of gewoon de neutraliteit van het moment. Laat het er zijn.
Blijf nog even zitten. Adem nog eens diep in… en uit. En bedank jezelf voor dit moment van aandacht. Je hoeft niets op te lossen. Alleen te zijn.
Zorg dragen zonder jezelf te verliezen
Misschien voel je zo dat ‘er zijn’ voldoende is. Je hoeft niet alles perfect te doen. Je mag moe zijn. Je mag hulp vragen. Je mag ook eens nee zeggen. Mildheid voor jezelf is geen luxe – het is een noodzaak. Misschien zit het sprankelen vandaag in iets kleins. Een lach van je kind. Een kopje thee in stilte. Een wandeling door het park. Een grappige meme van je ouder. Of gewoon: vijf minuten waarin je even niets moet.
Laat die kleine momenten niet onopgemerkt voorbijgaan. Ze zijn geen extraatje. Ze zijn de zuurstof die je nodig hebt om te blijven zorgen, zonder jezelf te verliezen. Weet ook, je hoeft het niet alleen te doen. Zoek verbinding. Met je partner, je vrienden, je collega’s. Of met een coach die je helpt om weer rust te vinden in de storm. Want ook jij verdient zorg. Ook jij mag sprankelen.
Sprankel coaching 